تبلیغات اینترنتیclose
مویه های مندردهای گلوی بریده ی ( مظفر امینی )
پیچک ( مظفر امینی ) کولی
شعر و ادب پارسی

                        نشانی تلگرام: مطفر امینی : کولی 




امتياز : | نظر شما : | لينك ثابت



نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 20 آبان 1395 توسط سیدمجتبی محمدی

تقدیم به کودکان ایل 
ایل, خاموش

**
مویه های من
دردهای گلوی بریده ی
این خاک است
که مردمانش کوچ را نمی خواهند
و پرستو های مهاجر
هر پاییز
بر شانه های مترسکانِ
مزارع سوخته اش می نشینند
وقتی می دانند عقاب هایش
به بلندای قله ها کشیده اند
هراس را.
...
شادی ها به دیاری دیگر کوچ کرده اند
داغ_ شیر های سنگی
لچک های بی ستاره
اسب های بی کُتل
این مردمان بی تفنگ
دشت ها را پیاده می روند
با سنگینی غم ها
سوار بر شانه های شان
و غلفزار های خشک
که طعم گریه می دهند
در حاشیه نشینی, مردمان ایل
که با چویل غریبه اند 
و باوینه را نمی شناسند
...
مویه های من
داغ, دشت های سواران, بی اسب است
و خانه های گلی در حاشیه ی
رودخانه ای که جوی بار گشته است
و خورشیدش نقاب به صورت بسته
مویه های من 
پژواک زمزمه ی درد های
جا مانده از کوچ دیروز است 
در تنگه های سخت
که رد پای ایل را می فهمد

 

مظفر امینی"کولی



امتياز : 0| نظر شما : 1 2 3 4 5 6 | لينك ثابت

موضوع : اشعار مظفر امینی _10, | بازديد : 131